خوش‌شانسی اتفاقی - Serendipity

کلمه سرندیپیتی (به معنای خوش‌شانسی اتفاقی) از داستان امیر خسرو دهلوی برداشت شده است.

اولین بار یک نویسنده انگلیسی به نام هوراس والپول در سال ۱۷۵۴ در نامه‌ای خطاب به دوستش در فلورانس از این کلمه استفاده کرد. او نوشته بود که این عبارت را با تکیه بر افسانه‌ای ایرانی به نام "سه شاهزاده سرندیپ"، اثر نویسنده فارسی زبان، امیرخسرو دهلوی، ابداع کرده. (فرهنگ دهخدا: سرندیپ نام قدیمی سریلانکا در زبان سانسکریت است) در این افسانه سه شاهزاده بارها کشفیات اتفاقی می‌کنند که بسیار مفید هستند.

واژه‌ی «سرندیپیتی» را اشراف‌زاده‌ای به نام هوراس والپول در سال ۱۷۵۴ ابداع کرد. او هنگام خواندن یک قصه‌ی پریان ایرانی به نام «سه شاهزاده‌ی سرندیپ» (سرندیپ، نام کهن سریلانکا)، نامه‌ای به دوستش نوشت تا این دریافت تازه‌اش را با او در میان بگذارد. او نوشت که شاهزادگان همیشه، از سر تصادف و هوشمندی، به کشف چیزهایی نائل می‌شدند که اصلاً در پی‌شان نبودند.

وقتی داستان‌هایی درباره‌ی سرندیپیتی می‌شنوید، رگه‌ای از لذت، شادی و گاهی دگرگونی عمیق در آن‌ها نهفته است. این تصادف‌های ناخواسته و شادی‌بخش اغلب همان فرصت‌هایی هستند که در جست‌وجویشان هستیم و برایشان ارزش قائلیم — و از همه مهم‌تر، لحظاتی‌اند که هرگز فراموش‌شان نمی‌کنیم.

چگونه می‌توانیم سرندیپیتی را ببینیم، در آغوش بگیریم یا پرورش دهیم؟ در ۱۷۰ شهر از ۶۲ کشور جهان، به روایت‌هایی گوش خواهیم داد از لحظاتی برنامه‌ریزی‌نشده که به چیزی تازه ختم شدند.

این موضوع را دوستان ما در شهر مسکو انتخاب کرده و آنتون یرمولوف تصویرسازی‌اش را انجام داده است